آیین واوارون

Categories آیین هاPosted on

واواررون یکی از آیینه ای آفتاب خواهی می باشد. در نقاطی که فرهنگ مردم دچار تطور و دگرگونی نشده، هنوز هم((واوارون)) اجرا می شود، مثلا در تابستان 1377 در روستای انند این مراسم اجرا شد. واوارون به این ترتیب اجرا می شود که نوجوانان و بچه ها در زیر بارش سیل آسای باران صف کشیده، پشت پیراهن یکدیگر را با دست نگه می دارند. نفر جلویی جاروئی را به دست می گیرد، به طوری ه دسته جارو در دستش و بالای آن تا حدود گردن او باشد. سپس شعر زیر را می خوانند و وارد حیاط خانه ها می شوند:

وارون وا، وارون وا، بینج توتک الله وا، هر کی اماره دونه ندا، وشون خنه ره واله بدا

20163132346229773510a

صاحب خانه یک کاسه برنح در کیسه آنها می ریزد، و در آخر چند نفر از بزرگترها برنجها را جمع می کنند. با رویش اولین اشعه آفتاب به سرکوه می روند و از چوپانان شیر می گیرند و در تکیه محل شیربرنج پخته و بین اهالی تقسیم می کنند. البته مضمون شعر در جاهای مختلف متفاوت است. این مراسم در لفور با اندکی اختلاف اجرا می شود. به این ترتیب که دختر کوچکی جارو به دست گرفته، در زیر باران گل حیاط را به طور سمبلیک جارو می کشد و می خواند:

ململ شو آفتاب دکفه، تیل و پشو آفتاب دکفه، پیر زنا بنسی بمرده، پیر مردی کلسی بمرده

phoca_thumb_l_sky-nagsh-ir-158

 

و یا در نواحی دیگر شعر زیر را می خوانند:

واوارون، واوارون، بینج توتک و شیرنون، هر کس مره دونه ندا، وشون خنه ره واله بدا

در برخی نقاط، اهالی با جارو و بیل چوبی(فیه) کنار رودخانه یا برکه می روند و با بیل آب را هوا می دهند و به این ترتیب بلران را درو می کنند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *